Flash variant

Gepke Witteveen

Je naam, geboortedatum en geboorteplaats.
Gepke Witteveen, 11 september 1951 geboren in Tandjungkarang (Zuid Sumatra).
 
Wat is je functie binnen de film en wat houdt die in?
In de film speel ik de rol van Joyce, één van de dochters van oma Em. Zij voelt zich altijd verantwoordelijk voor de gang van zaken en neemt dat ook op zich door veel en vaak te koken voor iedereen samen met haar man Lex en zaken te organiseren, die niemand anders opgepikt zou hebben. Zoals het geld blijven sturen (namens oma Em) voor Barbie, ook nà Buddy's dood. Ze blééf belangstelling tonen voor het kind van haar broer.
Joyce heeft twee dochters: Astrid en Denise met artistieke beroepen en een zoon, Martin, die in Jakarta woont.
 
Geef in één zin weer wat familie voor jou persoonlijk betekent:
Familie is voor mij heel belangrijk, omdat ze er altijd zullen zijn als je ze nodig hebt en je zelf ook een deel bent van het geheel. Daar kun je je nauwelijks aan onttrekken. Mijn moeder heeft daar een belangrijk aandeel in, zij neuriet altijd tijdens het koken, als haar kinderschaar maar compleet is.
Maar je moet ook samen kunnen lachen en/of ruzie maken, zonder de angst elkaar kwijt te raken.
Onderling hebben we aan een half woord genoeg en springen we van de hak op de tak tijdens gesprekken, waarbij de aangetrouwde familieleden halverwege al afhaken omdat ze het niet meer kunnen volgen.
:-) Verder zijn er veel blikken onderling.

Uit wat voor een gezin kom je? Aantal broers, zussen? Ben je oudste, jongste?
Ik kom uit een gezin met vijf kinderen, ik ben de tweede en heb een oudere en een jongere zus en twee broers. Mijn moeder was half Indisch (Duitse grootvader) en mijn vader was een Fries, afkomstig uit Leeuwarden. Ik ben naar zijn moeder genoemd: Gepke.
Wij woonden in een gewone galerijflat in de wijk Morgenstond in Den Haag. Als kind had ik tien parkieten en twee kanaries. Een kanarie vloog los rond.
Ons gezin had vele huisvrienden, die altijd welkom waren om te eten of naar voetballen te kijken met z'n allen. Achteraf bedenk je je dat dit onze ouders veel geld moet hebben gekost aan extra voedsel, maar dat mocht de pret niet drukken. Sommige huisvrienden kwamen wel heel toevallig altijd binnenvallen rond etenstijd. (Mijn vader vond al die gezelligheid prima en creëerde zo een trouw publiek, dat naar zijn moppen en gedichten luisterde, als ma in de keuken stond).
Toen mijn oma (een Indisch meisje met blauwe ogen!) ging dementeren rond haar tachtigste, werd ze in huis genomen en hebben mijn jongste broer en moeder voor haar gezorgd. Door dit alles heen liep Maxime, onze grote bouvier, luid blaffend rond in een beperkte ruimte.

Wanneer ben je voor het laatst bij je oma geweest? Of, als ze overleden is, wanneer heb je haar voor het laatst gezien?
Mijn oma Emmy, die bij al onze vakanties meeging, is helaas overleden in 1987. Ze was altijd aanwezig bij al onze feesten en danste heel koket met de jonge mannen, ze was gek op dansen, mijn moeder trouwens ook. Oma Em ging graag met haar vriendinnen pentollen of naar de bioscoop (Greta Garbo!).
Ondeugend was ze ook. Toen mijn jongste zusje (die haar graag zat te stangen en ook haar lieveling werd, omdat ze één dag na de sterfdag van opa was geboren ) haar vroeg of ze op haar oude dag nog schaamhaar had, antwoordde oma: "Hoe dan, als er niet meer gesproeid wordt !"
 
Hoe Indisch ben je?
Het eerste deel van mijn leven duidelijk meer Hollands opgevoed, maar nà de gedenkwaardige reis naar Indonesië, na 27 jaar met mijn moeder en oma (drie generaties vrouwen) bespeurde ik tóch dat ik Indischer was dan ik dacht en ging meer vertrouwen op die Indische trekjes van mij. Zoals meer vertrouwen op je intuïtie, letten op lichaamstaal en vooral wat er niet gezegd wordt.
Trouwens met het klimmen der jaren, ben ik er sowieso Indischer gaan uitzien. Vroeger werd ik nog gecast voor Italiaanse of Spaanse rollen, maar dat gebeurt nu niet meer. De rol van Desiree in de soap Goudkust, kreeg ik juist door mijn Indische uiterlijk.
Ik betreur het dat er al zoveel Indische tantes en ooms zijn overleden, ik had ze nog veel willen vragen.
Thuis werden de verjaardagen van onze ouders altijd drie keer gevierd:
Eén keer voor de bridgers (Hollanders).
Eén keer voor de pentollers (Indo's met Indisch kaartspel).
Eén keer voor de vriendenkring.
Maar altijd met Selamat Makan natuurlijk!! Indischer kan het eigenlijk niet.